DSC01084

Little Intern in a Big Company – เด็กฝึกงานตัวเล็กๆในบริษัทใหญ่ๆ

สวัสดีค่ะ
ฤดูร้อนปีที่แล้ว เราได้มีโอกาสเข้าฝึกงานในบริษัทกึ่ง start-up กึ่ง corporate ที่มีชื่อเสียงในระดับนึงของโลก ถ้าเอ่ยชื่อไปทุกคนก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง หรืออาจจะเคยได้ใช้บริการ

ประสบการณ์และสิ่งที่ได้รับจากการฝึกงานครั้งนี้มีเยอะมากเหลือเกิน จนเราคิดว่าเล่ายังไงก็คงเล่าไม่หมด

เพื่อไม่ให้เป็นการยืดเยื้อเกินไป เราเลยพยายามสรุปประสบการณ์ดีๆ สิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เราเรียนรู้มาไว้ในเอนทรี่ต่อๆไปนี้

เราไม่เคยทำงานอย่างจริงจังที่ประเทศไทย เคยแต่จับจ๊อบฟรีแลนซ์เล็กๆน้อยๆ แต่ก็ได้เคยฝึกงานมาบ้างตอนเรียนป.ตรี และเคยเห็นสภาพแวดล้อมในบริษัทมาบ้าง ดังนั้นเราจะพยายามเล่าในสิ่งที่เราเห็น และเราเข้าใจนะคะ 😀


เริ่มต้น

Gothenburg, Sweden

Gothenburg, Sweden

ทุกอย่างมันเริ่มต้นที่ว่าเราเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่ประเทศสวีเดนค่ะ ตอนนั้นเราอยู่ปีหนึ่ง และกำลังจะมีปิดเทอมหน้าร้อน ซึ่งเพื่อไม่ให้ปิดเทอมเสียเปล่า เราเลยลองหว่านใบสมัครขอฝึกงานที่บริษัท IT ทั่วๆสวีเดนค่ะ และผ่านสัมภาษณ์มาได้จนถึงรับเข้าฝึกงานกับบริษัทนี้

บริษัทนี้เป็นบริษัทใหญ่พอตัวเลยล่ะ มีสาขาอยู่ทั่วโลก โดยมี HQ อยู่ที่ Stockholm เมืองหลวงของประเทศสวีเดน และมีสาขาใหญ่ๆที่นิวยอร์ก และแคลิฟอร์เนีย เราได้ทำงานที่สาขารองเมือง Gothenburg ประเทศสวีเดนค่ะ

สาขาที่เราทำนั้นเน้นด้าน Front-End ของ 3 platform ใหญ่ Web Service, Android และ iOS ทั้งออฟฟิศมีแค่ 30 กว่าคนเท่านั้น บรรยากาศเลยเหมือนบริษัทเล็กๆ แล้วยิ่งช่วงที่เราทำงาน คนในออฟฟิศลาพักร้อนซะส่วนใหญ่ ภาพที่เราเห็นคือการที่ออฟฟิศมีคนไม่ถึงสิบคน ทุกคนอยู่เหมือนเป็นครอบครัวเลยค่ะ :3


หน้าที่

เครื่องมือคู่ชีพค่ะ

เครื่องมือคู่ชีพค่ะ

เราถูกว่าจ้างในตำแหน่ง iOS Developer ค่ะ รับผิดชอบฟีเจอร์ที่ในตอนนั้นเรียกกันติดปากว่า ‘Magic’

โดยปกติแล้วการทำงานใน Spotify พนักงานแบ่งแผนกตามฟีเจอร์ค่ะ ไม่ได้แบ่งตามหน้าที่รับผิดชอบตามแบบบริษัททั่วไป ที่อย่างที่ดีไซน์เนอร์ ก็อยู่แผนกดีไซน์ โปรแกรมเมอร์ก็อยู่อีกแผนก การตลาดอยู่การตลาด

ที่นี่ทุกๆคนก็ถูกกวนรวมกันแล้วแยกออกเป็นฟีเจอร์ในแอพค่ะ ยกตัวอย่างเช่น Music Player ก็ทำทุกอย่างให้เพลงมันเล่น ตั้งแต่ดูแลแบนด์วิธ จัดการ Database ในทีม Music Player นี้ก็จะมี Developer จำนวนมหาศาล (เพราะงานเยอะมากจริงจัง) Marketing คอยดูแลในฟีเจอร์ไปในทิศทางที่เข้ารูปเข้ารอย Designer และ Project Manager ที่ดูแลทุกข์สุขของทุกๆคนในทีม และทำให้งานไหลไปเรื่อยๆ

อ้อ ลืมบอกไปค่ะ ที่นี่ใช้เทคนิค Agile Developement ค่ะ :3

ด้วยการแยกเป็นฟีเจอร์ ทำให้มีทีมเล็กๆแตกออกมามากมาย ที่ซึ่งค่อนข้างเป็นอิสระต่อกัน เพราะไม่ต่องมานั่งคอย developer แผนกนู้นเอางานมาสั่ง ดีไซน์เนอร์แผนกนี้เอาไปทำต่อ ทุกคนนั่งรวมกัน จมอยู่กับลูกน้อย (ตัวฟีเจอร์) บรรยากาศในแต่ละทีมก็เลยเหมือนเป็น start-up เล็กๆบริษัทนึงเลยค่ะ บวกกับการใช้ Agile และการให้อิสระของตัว CEO ทำให้ทุกคนทำงานได้อย่างรวดเร็ว ใครคิดอะไรได้ก็ใส่ไป ทุกคนมีอำนาจและความรับผิดชอบเต็มในการเปลี่ยนแปลงแก้ไขตัว Product/Service แต่ทั้งนี้ต้องอยู่ในร่องในรอยด้วยนะ

แต่ละทีม แต่ละฟีเจอร์ก็มีห้องทำงานแยกค่ะ อย่างสาขาเราเป็นทีม Music Player แต่ด้วยรับผิดชอบทั้ง 3 platform ใหญ่ก็เลยแตกทีมเป็นทีมเล็กๆอีก พวกทำเว็บก็นั่งห้องนึง ส่วนเราอยู่ iOS ก็มีโซนเป็นของตัวเองค่ะ

กลับมาที่ Magic กันต่อ

ฟีเจอร์ที่เรารับผิดชอบนั้น เราได้บรีฟมาว่าเป็นฟีเจอร์ที่เกิดขึ้นจากไอเดียที่อยู่ดีๆก็วาบเข้าหัวของหัวหน้า เป็นฟีเจอร์ที่จะดักจับว่าเราอยู่ที่ไหนบนโลก และเรากำลังทำอะไรอยู่ จากนั้นตัวแอพก็จะจัดการ Playlist ที่เหมือนกับกิจกรรมที่เราทำและสถานที่เราอยู่มาให้

ยกตัวอย่างเช่น เราก็กำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งในยิม แอพก็จะแนะนำเพลงมาให้ซึ่งเป็นเพลงเร็วเหมาะกับการออกกำลังกาย หรือสมมติว่าเรากำลังทำงาน แอพก็จะจัด Playlist เพลงชิวๆสบายๆเหมาะกับการทำงาน

ซึ่งปีที่แล้วฟีเจอร์นี้ยังไม่ออกมาเป็นรูปธรรมซักเท่าไหร่ แต่เมื่อสองเดือนที่ผ่านมา โดยการพัฒนาต่อของทีมทำให้มันออกมาเป็นของจริงแล้ว เฮฮฮฮฮ​ ดีไตมากค่ะ น้ำตาจะไหล 5555

ตามลิงค์นีเลย : บทความจาก TechCrunch

นี่คือสิ่งที่เราทำประมาณ 2 เดือนครึ่งค่ะ เรารับผิดชอบส้รางฟีเจอร์นี้จากตอนที่มันเป็นแค่ไอเดีย ขึ้นมาเป็น Mock จนมี Front-End และสามารถดักจับ สถานที่และกิจกรรมที่ผู้ใช้ทำอยู่ได้จนถึงจุดนึง แล้วก็ส่งมอบให้คนที่เหลือทำต่อค่ะ

ซึ่งเริ่มแรก จุดที่ศูนย์เนี่ย มีคนที่ขับเคลื่อนฟีเจอร์นี้อยู่ 6 คนถ้วน 555

มีเรา รับผิดชอบ iOS เด็กฝึกงานชาวสวีอีกคน รับผิดชอบ Android และทีมออฟฟิศที่ Boston ผู้ดูแล Database เพลงอีก 4 คน

ตอนนั้นทุกคนคิดว่ามันเป็นของเล่นชิ้นเล็กๆทำเอาสนุกตอนหน้าร้อน ไม่มีใครคิดว่ามันจะได้เป็นของจริงในทุกวันนี้หรอกค่ะ แต่เพราะยังงี้ก็ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน จนเอามาเขียนเป็นเอนทรี่ได้นี่แหละค่ะ

อ่านต่อไปเรื่อยๆนะคะ แล้วเราจะบอกว่าเราได้อะไรมาบ้าง :)


วันๆนึงในออฟฟิศ

ที่นี่ เราไม่มีเวลาทำงานที่แน่นอนค่ะ ตามสไตล์บริษัท IT เนอะ 55

โดยปกติแล้วเราจะไปออฟฟิศตอน 9 โมงเช้าค่ะ เพื่อให้ทันกินข้าวและ Scrum Meeting ตอน 10 โมง

ปกติกินข้าว นั่งฟัง Town Hall เล่นบอร์ดเกม พินบอล ปิงปอง เอาเป็นวันทุกอย่างก็ที่นี่แหละค่ะ

ปกติกินข้าว นั่งฟัง Town Hall เล่นบอร์ดเกม พินบอล ปิงปอง เอาเป็นวันทุกอย่างก็ที่นี่แหละค่ะ

ตอนเช้าที่ออฟฟิศจะมีข้าวเช้าให้กินค่ะ จะมีคนดูแลออฟฟิศเตรียมข้าวเช้าไว้ให้ ตั้งโต๊ะเสร็จตอน 9 โมง ทุกคนก็มาเจอกันแล้วก็คุย อัพเดทข่าวสารบ้านเมือง ข่าว IT เสร็จซัก 9 โมงครึ่งก็หิ้วกาแฟ หิ้วชา โกโก้ กลับโต๊ะไปทำงานกัน

ตอน 10 โมงก็จะเป็น Scrum Meeting ค่ะ อัพเดทว่าเมื่อวานใครทำอะไรบ้าง ติดขัดตรงไหน วันนี้จะทำอะไร สั้นๆ 10 นาทีไม่เกินค่ะ

หลังจากนั้นก็จะทำงานค่ะ ยาวไปยันเที่ยง กินข้าวพร้อมหน้ากับทุกคน กินเสร็จก็ไปเล่นเกม มีตู้พินบอล คาราโอเกะ บอร์ดเกม แล้วก็ห้อง xBox ค่ะ (บรรดาพี่ๆเค้าไว้เล่น Fifa กัน 555 )

บ่ายโมงก็เปิดตู้เย็นบริษัทหิ้วขนม น้ำ ชา กาแฟทำงานต่อ ช่วงบ่ายที่ใครทำงานตัวเองเสร็จก็ออกค่ะ หรือไม่งั้นก็ครบ 8 ชม.ก็ออกได้ เพราะฉะนั้นก็จะมีพี่ๆที่เค้าฟิตมาทำงานตั้งแต่ 6.00-7.30 กลับตั้งแต่บ่าย 3 – 4 สายมาเลทๆอย่างเราก็ทำไปจน 5 – 6 โมงตอนทำงานเสร็จน่ะค่ะ บางทีทำไปเรื่อยๆก็อยู่ได้ 2 – 3 ทุ่มเหมือนกัน เพราะขนมมีกินตลอดเลยไม่เดือดร้อนอะไร อีกอย่างช่วงที่ทำนั้นพระอาทิตย์ตกตอน 5 ทุ่มค่ะ (2 ทุ่มที่ทำตอนนั้นนี่ฟ้ายังสว่างจ้าอยู่เลย 555)

จะมีที่แปลกๆคือ

ทุกวันจันทร์ 11 โมงจะมีประชุมฟีเจอร์ ว่าใครจะทำอะไร ยังไงต่อ แผนเป็นยังไง จะ Launch/Release product ใหม่ตอนไหน ตอนนี้อยู่ Sprint ไหนแล้ว

วันอังคารตอนเที่ยง อาทิตย์เว้นอาทิตย์จะเป็น Lunch and Learn คือเราจะมานั่งกินข้าวด้วยกัน (คือที่จริงก็กินด้วยกันทุกวันอยู่แล้วแต่คราวนี้ลาภปาก บริษัทออกให้) หัวหน้าจะวิ่งไปซื้อข้าวมาให้เราค่ะ ตามแต่เลือก แล้วก็จะมีคนมาผลัดกันพูดสิ่งที่ตัวเองถนัด ที่เราได้เรียนมาก็มีตั้งแต่ Legal, Marketing, Database Management, Hives, Hadoop มากมายหลายสิ่งค่ะ อร่อยและเพลิน ชอบมาก

ทุกวันพุธจะเป็นเวลาน้ำชาค่ะ เรียกว่า Fika จะมีคนผลัดกันอบเค้กมา เราก็นั่งจกกินพร้อมฟังที่เค้าคุยกันอย่างมีความสุข 55

วันพฤหัส 3 อาทิตย์ครั้ง จะมีสิ่งที่รียกว่าประชุมเผ่า (Tribe Meeting) ค่ะ คือมันเป็นประชุมฟีเจอร์แต่ใหญ่กว่า คืออย่างที่เราอธิบายไปว่าฟีเจอร์เรามันแตกออกมาอีกที เพราะฉะนั้นอันนี้คือการประชุมรวมทีมที่แตกๆออกไปทั้งหมด เป็น tele conference กับทุกออฟฟิศที่เกี่ยวข้องค่ะ ของเรามีเอี่ยวแต่กับที่ HQ Stockholm ก็เลยประชุมกันสองออฟฟิศค่ะ ใครมีอะไรก็รายงานไป แล้วก็มี Demo สิ่งที่ตัวเองทำอยู่ด้วยค่ะ ยิ่งใหญ่กว่าประชุมทีมเล็กๆมาก เพราะฉะนั้นอาทิตย์ไหนมีเดโม ไฟก็จะลุกท่วมทุกโต๊ะค่ะ ปั่นงานกัน 555

วันศุกร์ 3 อาทิตย์ครั้งเช่นกัน ช่วงเย็นๆก่อนเลิกงาน ประมาณ 4- 5 โมงเย็น จะเป้น Town Hall ค่ะ ช่วงเวลาอัพเดทข่าวสารเรื่องราวในบริษัท โดยมี CEO, CTO และ Executive Director ของฝ่ายต่างๆมาพูด จัดขึ้นที่ห้องอาหารที่สาขา HQ Stockholm ค่ะ แต่ยิงถ่ายทอดสดไปทุกสาขาทั่วโลก ปกติแล้วก็จะอัพเดทผลประกอบการ หุ้น ทิศทางการบริหาร service/product ใหม่ๆ กิจกรรมสำหรับพนักงาน ผลตอบรับผู้ใข้ ฯลฯ มีช่วงตอบคำถามที่ให้พนักงานทุกคนมาถามคำถามได้ คือทุกสาขามีสิทธิ์ถามหมด สามารถส่งเข้าไปใน Pool คำถามแล้วจะมีคนอื่นให้ แต่จะมีสาขาใหญ่ๆอย่างนิวยอร์ก หรือแคลิฟอร์เนียที่มียิงวิดีโอเข้าที่ HQ Stockholm แล้วถามตอบแบบเห็นหน้ากัน ตัวอย่างคำถามก็จะเป็นแบบ ตอนนี้เรามีคู่แข่ง คุณมีความเห็นว่าไง กูเกิ้ลทำยังงี้ จะมีผลกระทบต่อเรามั้ย อะไรประมาณนี้ค่ะ เพื่อเป็นการกระชับคามสัมพันธ์ระหว่างผู้บริหารและพนักงาน แล้วก็เป็นเวลาสังสรรค์ด้วย

เราชอบช่วง Town Hall นี่มาก สนุก แล้วก็ได้ฟังอะไรดีๆตลอด

อีกอย่างคือเพราะเป็นวันศุกร์เย็น เวลาเข้า Town Hall ทุกคนก็จะหิ้วเบียร์ หิ้วกับแกล้มมาด้วย ในตู้เย็นบริษัทจะมีเบียร์ กับไวน์หลายแบบอยู่เสมอค่ะ เป็นสวัสดิการ 555 วันไหนเครียดๆก็มาหิ้วไปซัดในห้องทำงานได้ แต่ส่วนใหญ่จะกินกันตอน Town Hall ฟังเสร็จแล้วก็ไปต่อกันข้างนอก รึไม่ก็นั่งทำงานต่อ

เราเคยขึ้นไปพูด Town Hall เองด้วยค่ะ ตื่นเต้นมาก ตอนนั้นพูดเกี่ยวกับ  Feature ที่เรารับผิดชอบ ครั้งแรกที่ได้พูดอะไรเชิงเทคนิคให้หลายพันคนทั่วโลกฟัง สั่นไปหมด พูดอยู่ประมาณเกือบครึ่งชม. ลงมานี่เหมือนยกภูเขาออกจากอก มีวีดีโอด้วย แต่เอามาแปะไม่ได้ เพราะเป็นความลับบริษัท ; v ;

อันนี้เป็นตัวอย่างตารางงานของเราค่ะ มีวันนึงที่วุ่นวายมาก 55

ประชุม ประชุม ประชุมมมม

ประชุม ประชุม ประชุมมมม

จะเห็นว่าประชุมเยอะมากกกกกก

 


 
แต่สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากตรงนี้คือ

การหันหน้าคุยกัน ไม่ได้ทำให้งานช้าลง

เราประชุมเยอะมาก การที่เราได้คุยกับทุกๆคนในทุกๆเรื่อง รับรู้ถึงปัญหาและงานแต่อย่างที่ทุกคนในทีมทำอยู่ทำให้เราได้รู้ถึงานทำงานในภาคส่วนอื่นๆที่ไม่ใช่แค่ของเรา ทำให้เราเข้าใจทั้ง Process ของ Software Development

ซึ่งตรงนี้เราคิดว่ามันทำให้เราทำงานได้เร็วขึ้นมาก เพราะเราเริ่มเข้าใจว่างานที่เราทำตรงจุดนี้ ต่อไปมันจะเอาไปผูกกับส่วนไหน แล้ว position ที่เราอยู่ส่งผลยังไงกับ Product/Service โดยรวม

และการที่ทั้งทีมรับรู้ข้อมูลชุดเดียวกัน และปัญหาของแต่ละคน ทำให้งานเร็วขึ้นมาก ไม่มีข้อผิดพลาดที่เกิดจากการสื่อสารผิด ทุกคนช่วยกันให้ผ่านจุดนั้นไปได้ ไม่เกิดคอขวด (Bottleneck Effect) ที่ทำให้งานช้าลง


ทุกตำแหน่งมีความสำคัญในตัวของมัน

เราโชคดีมากที่ได้ทำงานในสภาพแวดล้อมที่ทุกคนให้เกรียติกัน ไม่ว่าจะเป็นคุฯลุงคุณป้าคนทำความสะอาด เจ้าหน้าที่ดูแลออฟฟิศ ไปจนถึง หัวหน้าฝ่ายและ CEO

ทุกคนมีความคิดที่ว่าทุกตำแหน่งสำคัญเท่ากัน เราพนักงานคิดว่าคุณลุงคุณป้าแม่บ้านก็สำคัญ ถ้าไม่มีเค้าออฟฟิศจะรกขนาดไหน เราจะเอาอะไรกินกัน ของในตู้เย็นเค้าก็ไปหามา เจ้าหน้าที่ดูแลออฟฟิศก็สำคัญ ถ้าหากไม่มีเค้า ใครจะประสานงานให้เรา เราจะเดินไปไหน ห้องประชุมก็ต้องเค้าจัดการ จะให้เรามาเสียเวลาครึ่งวันตามหา-จองห้องประชุมก็ไม่ใช่เรื่อง ถ้าไม่มีเค้างานก็ช้าลง

เราเคยคุยกับหัวหน้าว่าทำไมต้องจ้างเด็กฝึกงาน หัวหน้าตอบเราว่า ถ้าไม่มีเด็กฝึกงานบริษัทก็ไม่รู้หรอกว่าสมัยนี้ค้าไปถึงไหนแล้ว คนในออฟฟิศก็แก่ๆกันแล้ว มีเด็กๆมีคอยชี้แนะบ้างก็ดี ไอเดียใหม่ก็มาจากเด็กน้อยนี่ล่ะ เรียนรู้จากกันและกัน

เราเคยนั่งกินข้าวกับ CEO เค้าก็บอกว่าถ้าไม่มีพนักงาน ผมก็ทำงานไม่ได้ บริษัทคงไม่เติบโตถึงขนาดนี้ ผมต้องขอบคุณพวกคุณที่อุตส่าห์ช่วยกันมาจนถึงตอนนี้

เราเลยได้ความคิดที่ว่า ถ้าทุกคนเคารพหน้าที่ของคนอื่นและตัวเอง เราจะไม่ต้องห่วงอะไรเลย และสามารถทำงานได้เต็มประสิทธิภาพของเรา เราไม่จำเป็นต้องกังวลหรือเสียเวลาคิดว่าเราจะเป็นภาระกับทีมมั้ย หรือมีคนในทีมที่ไม่ได้เรื่องรึเปล่า เพราะทุกคนได้ออกวิ่งไปพร้อมกัน แล้วก็ถึงเส้นชัยพร้อมๆกัน


คนเก่ง < คนที่ทำงานเป็นทีม

ตอนแรกหัวหน้าพูดให้ฟังเราก็ไม่เข้าใจค่ะ เราเคยถามหัวหน้าว่าทำไมถึงเลือกเรา เราเขียนแอพก็ไม่ค่อยจะเป็น ตอนสัมภาษณ์ ให้ทำเทสท์ก็ทำไม่ได้ ตอบคำถามก็ผิด

หัวหน้าบอกเราว่า เพราะเราพูดรู้เรื่อง เราอยู่ในทีมได้ เราดูจัดการอะไรเป็น (ใส่พอร์ทไปว่าเคยเป็นประธานวงออเครสตร้ามหาลัยค่ะ 55) และคนในทีมก็ชอบเรา

หัวหน้าเล่าให้ฟังว่าการจ้างงานเราไม่ได้ดูแค่ว่าคนเก่งรึเปล่า เราอยากได้คนที่ทำงานเป็น งานมันสอนกันได้ อีกอย่างเราจ้างคุณมาในฐานะนักศึกษาฝึกงาน เราอยากสอนคุณ เราอยากให้คุณเรียนรู้ และเราก็อยากเรียนรู้ไปกับคน

ถ้าเราเอาคนที่เก่งมากๆ แต่ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ เค้าก็จะไม่ได้อะไรจากเราเลย และเราก็ไม่รู้ว่าจะได้อะไรจากเค้ามั้ย ที่สำคัญที่สุดคือ พนักงานเราจะไม่มีความสุขเปล่าๆกับการที่ตัวหัวหน้าเอาคนที่เข้ากันกับทีมไม่ได้เข้ามา

ที่นี่พนักงานในทีมทุกคนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจว่าจ้างงานค่ะ ไม่ใช่แค่ HR หรือ หัวหน้า เพราะเค้าคิดว่าคนที่จะจ้างมานั้นก็จะมาอยู่ในทีม คนที่จะได้สัมผัสมากที่สุดก็คือคนที่ทำงานอยู่ในทีมนั่นแหละ เพราะฉะนั้นทุกคนควรจะมีส่วนออกความคิดเห็น ดูเหมือนยุ่งยาก และเสียเวลาใช่มั้ยคะ การที่ให้คนในทีมทุกคนมาตัดสินใจด้วยเนี่ย

ใช่ค่ะ มันยุ่งยากและเสียเวลามาก เค้าเลยคัดกันนานมาก หัวหน้าเล่าให้ฟังว่า คนล่าสุดที่เพิ่งรับไป process ยาวเป็นปีเลยทีเดียว…

หัวหน้าเลยบอกไม่อยากได้แค่คนเก่ง คนเก่งนั้นจะไปไหนก็ได้ เค้าไม่ได้ ‘รับ’ อะไรจากบริษัทนอกเงินเดือน ไม่มีความรู้สึกว่าจะต้อง ‘ให้’ บริษัทนอกจากงานตรงหน้า ผลงานที่ได้ก็อาจจะออกมาไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เผลอๆทำให้บรรยากาศการทำงานในทีมไม่ดีอีก เพราะฉะนั้นรับคนที่อยู่ในทีมได้ คนที่จะมาทำงานแล้วแฮปปี้ พร้อมที่จะ ‘รับ’ และ ‘ให้’ กับบริษัทดีกว่า

เพราะออฟฟิศเรามีหัวหน้าที่คิดแบบนี้แหละค่ะ ตอนเซอร์เวย์บริษัท IT ทุกบริษัทในกลุ่มประเทศยุโรปเหนือ ด้านความสุขและความพึงพอใจในการทำงาน ออฟฟิศเราก็เลยได้ที่ 1 มา 😀

 


บรรยากาศการทำงานดีๆ ทำให้ชิ้นงานออกมาดียิ่งกว่าเดิม

บรรยากาศในออฟฟิศปกติ

บรรยากาศในออฟฟิศปกติ

เรารู้สึกว่าบรรยากาศการทำงานดีๆเนี่ยก็สำคัญนะคะ ไม่ใช่แค่ facilities ในออฟฟิศ หรือเฟอร์นิเจอร์ประดับตกแต่ง บรรยากาศที่เราหมายถึงคือเพื่อนร่วมงานค่ะ

อย่างที่เราบอกไปว่าทุกคนในออฟฟิศเชื่อในความสำคัญ และศักยภาพของเพื่อนร่วมงาน เราเลยทำงานแบบไม่ขัดขากัน ไม่มีก้าวล้ำการตัดสินใจของกันและกัน ทุกคนเชื่อว่าเค้าถูกจ้างมาทำหน้าที่นั้น เค้ารับผิดชอบหน้าที่นั้นมาตลอดการทำงานของเค้า เค้าย่อมรู้ขอบเขตของเค้าดีที่สุด เลยทำให้ไม่มีการเมืองในออฟฟิศเลย สันติสุขมากค่ะ คุยกันว่าเที่ยงนี้เล่นเกมอะไรกันดี อาทิตย์นี้จะอบเค้กอะไรดี มีใครอยากกินอะไรมั้ย 55

ซึ่งเกี่ยวอะไรกับชิ้นงาน

เพราะมีบรรยากาศดีๆแบบนี้แหละค่ะ ทำให้เราไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น ไม่ต้องจุ้นจ้านวุ่นวายเรื่องชาวบ้นา แผนกข้างๆ อีกทั้งเพราะไม่มีการเมือง ไม่แคร์ว่าใครไม่ถูกกับใคร เด็กสายไหน เราเลยคุยได้กับทุกคน แล้วทุกคนก็พร้อมจะสละเวลามาช่วยเราค่ะ ไม่ใช่พี่ๆพนักงานเค้าสอนแค่เด็กฝึกงานนะคะ กับเพื่อนร่วมงานก็เหมือนกัน แค่เอ่ยปากทุกคนก็พร้อมช่วย โดยไม่กลัวว่าจะเสียเวลางานตัวเองแม้แต่นิดเดียว

เพราะงานที่เค้าไปช่วยก็งานบริษัทเหมือนกัน ถ้าเค้าปล่อยไว้ไม่ช่วย คนที่จะต้องมาตามล้างตามเช็ดก็ทุกคนในทีมแหละ

 


Research and Development ไม่ใช่การผลาญงบ

จากที่เราเล่าให้ฟังตอนแรกแหละค่ะ ฟีเจอร์ที่เราพัฒนามันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง R&D ที่ทำเล่นสนุกๆเท่านั้น แต่ทีนี้มีคนที่เห็น potential ของมัน ลงแรงทำมันต่อไป จากฟีเจอร์เล็กๆก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้ ตอนนี้มันกลายเป็นตัวชูโรงไปแล้วด้วยซ้ำค่ะ

ไม่ใช่แค่ฟีเจอร์ที่เราทำอย่างเดียว

วันอังคาร (ทุกๆกี่อาทิตย์ก็ไม่รู้ จะเป็น Hack Day ค่ะ) ทุกคนจะได้ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ ตราบใดที่ยังเกี่ยวกับบริษัท เราแอบดูพี่โต๊ะข้างๆ เค้าไม่ได้คิดค้นอะไรใหม่ค่ะ เค้าบอกว่าเค้ามีโปรเจคท์ระยะยาวค่ะ เอา library กับ API ออกมาปัดฝุ่นซะบ้าง ทำความสะอาดกันหน่อย เพื่อให้รองรับกับเทคโนโลยีปัจจุบัน เขียนคอมเม้นท์โค้ด แล้วก็ Optimize เค้าทำมาหลายเดือนแล้ว แล้วก็บอกว่าจะให้เสร็จในซัมเมอร์นี้ล่ะ ก็ดูมีสาระดี

ที่เป็นตำนานของสาขาคือมีคนเอาตู้ JukeBox อ่ะค่ะ เก่าๆ เรโทรมาก แล้วบัดกรี Microcontroller เข้าไปทำเป็นตู้ฟัง spotify ก็เอาไว้ดูสวยๆ เปิดตอนพักเที่ยง แล้วก็ตอนปาร์ตี้ ใครมาก็ชม แหม เอาของใหม่มาทำเป็นวินเทจซะเหมือนเลย 555

Jukebox ที่ว่า

Jukebox ที่ว่า

แล้วที่น่าสนใจคืองาน Hack Week ค่ะ ปีละครั้ง ทั้งบริษัทนำทีมโดย Marketing และ HR จัดงาน Hack Week ขึ้นมาได้ให้พนักงานทุกคนทำอะไรก็ได้ที่อยากทำเป็นเวลา 1 อาทิตย์ เริ่มต้นวันจันทร์ก็จะจับทีมกัน ทำของมา วันศุกร์ช่วงเย็นแทนที่ Town Hall ก็จะมา pitch product ที่ทำมาทั้งอาทิตย์ของตัวเอง ในงานนี้ทุกคนจะได้ Rotate ไปทำงานอื่นกันบ้าง ดีไซน์เนอร์ไปเขียนโค้ด โปรแกรมเมอร์มาคิดแผนการตลาด Marketing ก็มานั่งเรียนวิธีออกแบบ ได้รู้จักคนใหม่ๆ ได้ทำงานที่ไม่เคยทำ แถมยังได้ product อีกด้วย

ที่ฮาคือ มีอยู่ปีนึง มีคนทำ Hack ขึ้นมา ฉายเดี่ยวเลย ไม่มีทีม ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออก ว่าจะทำอะไรดี ก็เลยคิดมาได้ว่า ปกติหลงในบริษัทบ่อยมาก เสียเวลามาก ก็เลยทำป้ายบอกทาง กับแผนที่ ได้คะแนนท่วมท้นจากทั้งบริษัท ชนะ pitch ไปค่ะ 555

เรารู้สึกว่าการวิจัยไม่ใช่การเอางบประมาณไปทิ้งอย่างแน่นอน มันคือการลงทุนในองค์ความรู้ ถึงแม้จะไม่ได้ออกมาเป็นของที่จับต้องได้ ถึงแม้มันจะล้ม แต่คนที่ทำงานร่วมกับมัน พนักงานที่คลุกคลีกับมันก็ต้องได้ความรู้ พัฒนา skill ใน่ส่วนนั้นบ้างเหมือนกันล่ะน่า

ถ้าคุณคิดว่ามันไร้สาระ สุญเปล่า ลองนึกถึง เราจ่ายค่าเทอมให้ลูกค่ะ นี่ก็ R&D เราลงทุนโดยไม่รู้ว่าเราจะเจออะไร เราให้ลูกไปเรียน โดยที่เราไม่รู้ว่าจะได้อะไรกลับมามากขนาดไหน แต่ถ้าเราเชื่อในตัวลูก ตัว Product มันก็ต้องโต และให้ผลตอบแทนได้


ลำดับชั้นคืออะไร

ที่สวีเดนนี่ถือเรื่องความเท่าเทียมกันมากค่ะ เรียกร้องกันบ่อยๆ ตั้งแต่เพศ อายุ สีผิว ฯลฯ

ดังนั้นแล้วในที่ทำงานก็เช่นกันค่ะ ทุกคนมีความเท่าเทียม ไม่มีชั้น วรรณะ ตำแหน่งใดๆทั้งสิ้น

เราเป็นเด็กฝึกงาน ที่ไม่ใช่แค่เด็กฝึกงาน ทุกคนๆก็ดูแลและให้ความเชื่อใจเราในฐานะพนักงานคนนึง มีเรื่องจะเล่าให้ฟังคือ มีอยู่ครั้งนึงค่ะ ทั้งออฟฟิศลาพักร้อนกันหมดเลย มีเรากับเด็กฝึกงานอีกคนอยู่ออฟฟิศกันวันนั้น แล้วทีนี้มันนัดประชุม  Tele conference กับนิวยอร์ก สองคนที่วุ่นวายกันมากค่ะ ทำไงดี จะประชุมอะไร บ้าบอมาก 55

โทรหาหัวหน้า หัวหน้าบอก เอาเลย ผมเชื่อใจพวกคุณ ตามสบาย!

หันหน้าเข้าหาเพื่อน ไม่สบายสิเฮ้ยงานนี้ agenda ก็แจ้งมาว่าคุยเรื่อง feature ที่เราทำอยู่ ก็เลยเตรียมเดโม เตรียมอะไรกันใหญ่ พอถึงตอนประชุมก็คุยตามปกติ เราแจ้งเค้าก่อนว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่นะ มีแต่เด็กฝึกงาน เค้าก็บอกเลยว่า คุณก็พนักงานคนนึงของเรา คุณรับผิดชอบมาทั้งซัมเมอร์ คุณรู้เรื่องนี้ดีที่สุดแล้วจากนั้นเค้าก็ถามนู่นนี่ (นิวยอร์กเป็นฝ่าย marketing ค่ะ) เค้าถามอัตราการโตของ feature เราก็ตอบไปเท่าที่รู้ ก็ประทับใจเล็กๆค่ะ ว่าทุกๆคนให้ความสำคัญกับความเห็นของเรา สื่งที่เราทำไปไม่เสียเปล่าเพราะเราเป็นแค่เด็ก ทุกอย่างที่เราทำไปมีคนสานต่อ มีคนเอาไปทำก็เลยรู้สึกดีมากๆค่ะ 😀

สิ่งที่แตกต่างจากไทยอย่างมากคือเรื่องลำดับชั้นในบริษัทนี่แหละค่ะ ที่สวีเดนอย่างที่เราบอกคือทุกคนเท่ากัน บริษัทเลยเป็น flat-hierarchy แบนราบ ตั้งแต่เด็กลูกกระจ๊อกอย่างเรา ยัน CEO

ทุกคนทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย ใครทำงานเยอะ รับผิดชอบเยอะ ก็ได้เงินเดือนเยอะ ไม่ใช่อาวุโสกว่าก็ได้เงินเดือนมากกว่า คนที่อยู่สูงก็ไม่ถือตัว เค้าก็คุย และช่วยเหลือเราปกติ

ที่เราชอบมากคือหัวหน้าทีม – แผนกทุกคนจะมีหน้าที่สำรวจความเป็นไปของพนักงานค่ะ ทุกเดือนหัวหน้าจะเรียกเค้าไปคุย 2-2 ในห้องลับ ตอนโดนเรียกเข้าไปครั้งแรกที่เสียวมาก นี่จะโดนด่ามั้ย 555

คือเข้าไปเค้าก็ถามสารทุกข์สุขดิบค่ะ คุยกันว่าเพื่อนร่วมงานเป็นไงมั่ง ทำงานไหลลื่นมั้ย ติดขัดอะไรบ้าง อยากได้ะไรมาเพิ่มในส่วนของอุปกรณ์ทำงานรึเปล่าเราก็ตอบไป แล้วหัวหน้าเค้าก็บอกว่า progress เราเป็นยังไงบ้าง เค้าคิดยังไงบ้าง ปรับปรุงตรงไหนดี ทำยังงั้นดีมั้ย เค้าจะปรับปรุงตรงส่วนนี้ของเค้าให้นะ ตอนที่ทำงานเครียดๆ ออกมานี่โล่งอ่ะค่ะ เหมือนได้หาหมอจิตวิทยา เราได้รู้ว่าเค้าคาดหวังอะไรจากเราแค่ไหน เราทำให้เค้าได้แค่ไหน มาเซ็ท goal ด้วยกันจะได้แฮปปี้ทั้งสองฝ่าย และรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป งานที่ออกมาก็ดีกว่าเดิม

หัวหน้าเล่าให้ฟังว่าเค้าทำยังงี้กับทุกคนในทีม แล้วเค้าก็มีหัวหน้าเค้ามาให้ปรึกษาแบบนี้เหมือนกัน ก็เหมือนสอนกันไปสอนกันมานั่นแหละ และทุกคนทุกระดับก็ happy healthy ดีกันหมด

แถมอีกอย่าง มีครั้งนึงค่ะ เราต้องเข้าไปรายงานผลฝึกงานที่ Stockholm HQ กับหัวหน้า และเด็กฝึกงานอีกคน เค้าให้พักโรงแรม เราก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ไปถึงเจอโรงแรมห้าดาว มองห้องตัวเองเป็น Superior Suite คนเดียวแม่จ้าว คือละ 5 หมื่นบาท ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้นอน 55

ถามหัวหน้าบอกห้องใหญ่ไปมั้ยคะ นี่ดาวน์เกรดได้นะ (ตอนนั้นใสใส เด็กดี) เค้าบอกว่า ก็บริษัทเค้าจัดมา คุณกับผมก็เท่ากันทำไมจะต้องแยกล่ะ ถ้าผมได้นอน suite คนก็ต้องได้เหมือนกัน จะให้คุณกับเพื่อนไปนอนอีกโรงแรมก็ยุ่งยากมาทำงานลำบาก มันเหลือแค่นี้ก็นอนๆไปเถอะ …แล้วหัวหน้าก็พาไปเลี้ยงข้าวเย็นที่ภัคตาคารโรงแรมต่อ คือตั้งแต่นั้นก็ ตามสบายหัวหน้าเลยค่ะ จัดเลยค่ะ หนูไม่ขัด หนูไม่เถียง 55555

มีอีก วันรายงานเจอ CEO หัวหน้าเดินเข้าไป บอก Hej (อารมณ์ Hey, Hello แบบชิวๆ ไม่สุภาพเหมือน Good Morning, Good Afternoon) เราก็ตามไปด้วย Hey ประหนึ่งสนิทกันมานาน ประทับใจตราตรึง เพิ่งรู้ว่าคุยกับ CEO บริษัทแถวสวีเดนนี่ ไม่ต้องเรียก Sir, Madam หรือสุภาพเกินกว่าคนปกติเลย ก็ธรรมดาทั่วไปเหมือนเพื่อนร่วมแผนกนี่แหละค่ะ 55

 


ขอส่งที่ทุกคนที่หน้าประตูออฟฟิศค่ะ :)

ขอส่งที่ทุกคนที่หน้าประตูออฟฟิศค่ะ :)

และนี่ก็เป็นชีวิตใน Spotify ของเราค่ะ อยู่กับมันเกือบสามเดือน ตอนเลิกฝึกงานใหม่ๆก็อดเหงาไม่ได้ คิดถึงเงินเดือน เอ้ย คิดถึงพี่ๆที่ทำงาน 555

ต้องขอบคุณบริษัทจริงๆสำหรับโอกาส ข้าวฟรี ขนมฟรี เสื้อฟรี โรงแรมฟรี เอ้อ ไม่สิ ความรู้และทุกสิ่งที่มอบให้

สิ่งเดียวที่เสียดายคือ

ทำงานไป 3 เดือน เสียภาษีให้รัฐไป 5 หมื่นบาทถ้วน

ค่าข้าว 3 เดือนเลยนะ…..

 

ลาล่ะค่ะ ขอไปทำใจกับภาษีแป๊บ
คราวหน้าถ้าใครอยากฟัง จะมาเล่าว่าทำยังไงถึงเอาตัวเองเข้าไปในบริษัทได้นะคะ 55

17 thoughts on “Little Intern in a Big Company – เด็กฝึกงานตัวเล็กๆในบริษัทใหญ่ๆ

  1. ขอบคุณครับสำหรับประสบการณ์ที่หลายๆคนด้าน IT บ้านเราคงอยากได้มากๆ อ่านแล้วแอบอิจฉา ฮาๆ แต่ก็ดีครับมีเรื่องที่ไม่เหมือนใคร จริงๆอ่านแล้วรู้สึกว่า Agil บ้านเขาดีมากๆ ในบ้านเรายังมีหลายๆเรื่องที่คุยกันยากอยู่

    • ขอบคุณมากนะคะพี่ที่อ่าน (ขออนุญาติเรียกพี่นะคะ จ๋าจำพี่ได้ อยู่ YWC เหมือนกันค่ะ 55)
      จ๋าว่าปัญหาใหญ่ของเอเชีย (คือไม่ใช่แค่ไทย) ที่ยังทำ Agile ได้ไม่เต็มที่คือเรื่องความอาวุโสเนี่ยแหละค่ะ ก้าวข้ามกันยาก
      ถ้ามีปุ่มรีสตาร์ทแบบกดแล้วเริ่มต้นกันใหม่ก็ดีนะคะ ต้องค่อยๆปลูกฝังกันไป
      ต้องเริ่มจากเด็กรุ่นใหม่นี่ล่ะค่ะ ฝากความหวังกันไป

  2. อ่านแล้วชอบมากเลยครับ ทั้งแนวคิดการทำงานและสภาพแวดล้อม น้องน่าจะเป็นคนที่มีวินัยและความรับผิดชอบดีทีเดียว

    ขอบคุณที่แบ่งปันคร้าบ :)

    • ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่าน ชมซะเชินเลยค่ะ
      ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็เด็กธรรมดานี่ล่ะค่ะ
      แต่สังคมกับวัฒนธรรมข้างในเค้าสอนให้หนูเปลี่ยนไปเรื่อยๆแบบนี้แหละค่ะ

      หนูคิดว่าเด็กจะโตมาขึ้นอยู่กับครอบครัวและสังคมแหละค่ะ ถ้าได้อยู่กับสภาพแวดล้อมดีๆก็หล่อหลอมให้โตมาดีๆได้

      ขอยกประโยชน์ให้คนรอบตัวค่ะ 55

  3. อ่านสนุกมากครับ ได้เปิดหูเปิดตาดีทีเดียวว่าเมืองนอกออฟฟิศเค้าเป็นไงบ้าง นี่เล่าละเอียดที่สุดเท่าที่ผมเคยฟังๆ มาเลย เยี่ยมมากๆ ครับ :)

  4. ชอบเรื่องราวของพี่มากค่ะ อ่านเพลินดี สนุกดี

    อยากจะไปในจุดที่พี่ยืนอยู่บ้างจัง คงต้องสนุกมากแน่ๆ

    จะรออ่านต่อไปนะคะ

    • ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์อ่าน
      ถ้าอยากก็พยายามเข้าค่ะ โอกาสมีให้คนไขว่คว้าเสมอ
      ต้องเปิดรับข่าวสารเรื่อยๆ XD

  5. ขอบคุณประสบการณ์ ดีๆ ที่เล่าสู่กันฟังครับ

  6. เป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆเลยครับ
    ฝากบอกทีมมาเก็ตตี้ทีว่า เรียบๆมาเปิดตัวที่ไทยได้แล้วนะครับ

    • ตอนก่อนฝึกงานเสร็จมาร์เกตติ้งบอกว่าจะเปิดที่ไทยแหละค่ะ
      แต่สถานการณ์ยิ่งไม่นิ่งเลยเปิดไม่ได้ ต้องรอกันต่อไปนะคะ ; v ;

  7. บอกได้คำเดียว สุโค่ย! ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกที่เสียเวลาอ่านบทความพี่ ผมซิควรจะขอบคุณที่แบ่งปันประสบการฯ์ตรงแบบนี้ ทีเยาวชนไทยอีกมากมายจะกล้าทำตามความฝัน เชื่อไหมถ้าผมจะบอกว่า อุตสาหเสียเงินและเวลากับแม่ไปทำพาสปอรตเพื่อจะเรียนต่อต่างประเทศ5ปี จนถึงบัดนี้ความฝันเล็กๆยังซุกอยู่ในซอกหลีบ มีฝุ่นเกาะรอวันที่จะเก็บมันมาปัดและทำให้เป็นจริง เพราะปลอดภัยในกรงที่ชื่อว่าบ้าน และความไม่กล้าพอจะบินหาอิสรภาพ* ราคาแพง* พี่เก่งที่เลือกสยายปีกด้วยความกล้า และมีลมใต้ปีกหนุนได้ดี จนถึงรังฝัน ผมเชื่อว่าสักวันมันคงจะมีวันนั้นของตัวเองเช่นกัน…คือวันที่ “ฝันแปลงร่างเป็นความจริงที่อยู่ซึ่งหน้า” ช่วยขอพรให้ผมด้วยนะ

    • ขอบคุณมากๆนะคะที่อ่าน ดีใจมากที่ชอบ >w< มีฝันต้องไปให้ถึงค่ะ เราฝันมานานแล้วว่าเราจะออกเดินทางซักครั้ง ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมนู่นแน่ะค่ะ แต่ขอยังไงที่บ้านก็ไม่ให้ พอเรียนจบมาแล้วก็ยังไม่ให้ซักที เราก็เลยหักดิบ แหกกรงออกมาเองเลยค่ะ ไปตายเอาดาบหน้า ถ้าในเมื่อมีฝันแล้ว มันก็มีพลังอยุ่ในนั้น ขอให้ได้เจอขุมพลังที่ยิ่งใหญ่นะคะ และก็ขอให้โชคดีกับการเดินทางค่ะ 😀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>